۹۶: سرسختها برنده ن!

determinatino wordle

 

استاد راهنماهایی که اذیت و یا حتی تهدید می کنن

استاد راهنماهایی که با دانشجوهاش مثل روبات رفتار می کنن

دپارتمانی که زیر قول و قرارهاش می زنه

دپارتمانی که مسئولان جدیدش حرفهای قبلی ها رو قبول ندارن

مسئولانی که به قوانین مسلط نیستند و به دلبخواه تفسیر می کنن

فاندی که گرفته نشده و proposalی که رد شده

مطالعه ای که برای انتخاب گروه مقصد و در ابتدا به درستی انجام نشده

دوستانی که از سر دل سوزی اطلاعات غلط می دن

فامیلهایی که نمیشه نمیشه هاشون گوش فلک رو کر کرده

تصمیمهای نادرست و دردسر سازی که شخص رو به بیراهه برده

خط اینترنتی که توان پیوست کردن یک فایل ۱۰۰ کیلو بایتی رو نداره

هزینه هایی که مدام بیشتر و بیشتر میشن

خانواده هایی که به تواناییهای فرزندانشون در برداشتن یک قدم بزرگ به دیده تردید نگاه می کنند

تعداد کمی از دشواریهایی بوده که کسانی که در سال گذشته باهاشون از طریق مشاوره در تماس بودم با اونها روبرو بودند. موانعی که در هر قدم بن بستی رو پیش روی ما می گذاشت و خبر از این می داد که کار تمام شده و همه زحمات هدر رفته است. درهایی که بسته می شد٬ و “نه”هایی که گفته می شد در بسیاری وقتها کار رو به نظر تمام شده می رسوند.

در فرایند گرفتن پذیرش٬ معمولا به بچه ها یاداوری می کنم که تمام بسته ای که آماده می کنند (CV که دقیق و درست نوشته میشه٬ مکاتبه هایی که با اساتید انجام میشه٬ نمرات زبان و GRE و معدل٬ یا Statement of Purpose و ….) تنها ۲۰ درصد ماجرا رو در بر می گیره و اتفاقاتی که میفته و خارج از کنترل اونهاست به راحتی ۸۰ درصد کل پروسه رو شامل میشه. ۸۰ درصدی که احتمال تاثیر گذاری ما روش خیلی ناچیزه. در این راه مثال اوضاع وخیم اقتصادی جهان رو می زنم که در سال ۲۰۰۸-۲۰۰۹ باعث شد به علت افزایش آهنگ بیکاری از یک طرف تعداد زیادی برای ادامه تحصیل اقدام کنند و از طرف دیگه به دلیل محدود شدن بودجه ها (خصوصا در دانشگاههای ایالتی) ظرفیتها کاهش پیدا کنه.

با این وجود مصمم بودن بچه ها معیاری بود که به اندازه کافی بهش بها نداده بودم. بیشتر از نمرات خوب GRE یا تلاش برای گرفتن نمره خوب زبان٬ بیشتر از هر CV که با دقت نوشته شد و فراتر از تمام ایمیلهایی که ساعتها وقت نوشتنشون شد تا پاسخی بگیرند یا نگیرند٫ اراده این افراد بوده که درهای موفقیت رو به روشون گشود. در هر بار خوردن به موانع٬ به جای اینکه به خودشون بقبولونن که دیگه کاری نمیشه کرد٬ از خودشون پرسیدن چطور بر مشکل پیش اومده غلبه و از چه راهی باهاش مقابله کنند. اگر دری بسته شد در دیگری رو زدند٬ مطالب جدید یاد گرفتند٬ در نوشتن proposal ها همکاری کردند٬ با دپارتمانهای مختلف مکاتبه کردند٬ امکانات مختلف را سنجیدند٬ در بدترین شرایط مودبانه و محترمانه برخورد کردند و به جای اینکه تمرکزشون رو بر انتقام گرفتن از زمین و زمان و کسانی که موانعی رو ناعادلانه سر راهشون ایجاد کردند بزارند از خودشون پرسیدند قدم بعدی رو چگونه بردارم تا به من در رسیدن به خواسته هام کمک کنه؟  و به این طریق بود که اونقدر از خودشون سرسختی نشون دادند تا برای تقدیر چاره ای جز اجابت خواسته شون باقی نزارن.

در ابتدای سال جدید تحصیلی٬ که در برخی از کشورها شروع شده و در ایران هم به زودی آغاز خواهد شد٬ و در ابتدای سال جدیدی که در اون برای خودمون اهداف جدیدی تعیین می کنیم٬ به یاد داشته باشیم که بیشتر از شرایط و امکانات٬ عامل تعیین کننده در رسیدن به اهدافمون اینه که چقدر بهش باور داریم و برای برآورده کردنش حاضریم چه مرزهایی رو در نوردیم٬ چه موانعی رو جابجا کنیم و چقدر از خود مایه بزاریم. در این راه سرسختی یکی از رموز همه کسانی بوده که با سربلندی و اطمینان قدمهای آینده شون رو بر می دارند.